اين کتاب دعوتي است به بازخواني نيچه؛ نه در مقام متفکري شاعرمسلک يا صرفا نقاد اخلاق، بلکه به‌مثابه‌ي فيلسوفي که پروژه‌اي منسجم در باب خودآگاهي، کنش و معنا پي‌ريزي مي‌کند. رابرت پي‌پين، از برجسته‌ترين شارحان معاصر فلسفة آلماني و استاد دانشگاه شيکاگو، در نيچه، روان‌شناسي و فلسفة اولي تفسيري دقيق، چالش‌برانگيز و درعين‌حال بديع از انديشه‌ي نيچه ارائه مي‌دهد؛ تفسيري که او را در متن سنت فلسفي مدرن، از کانت و هگل تا روان‌شناسي اخلاق، بازمي‌نشاند. پي‌پين در اين اثر نشان مي‌دهد که «روان‌شناسي» نزد نيچه صرفا توصيف حالات ذهني يا انگيزه‌هاي فردي نيست، بلکه شکلي از فلسفه‌ي اولي است: کاوشي بنيادين درباره شرايط امکان معنا، ارزش‌گذاري و نسبت ما با خود و جهان. از اين منظر، مفاهيمي چون اراده، خودفريبي، رنج و حتي حقيقت، نه موضوعاتي فرعي بلکه گره‌گاه‌هاي اصلي تفکر نيچه‌اند. پي‌پين با دقتي تحليلي نشان مي‌دهد که نقد نيچه به اخلاق، متافيزيک و سوژه‌باوري مدرن، بر نوعي روان‌شناسي فلسفي استوار است که پرسش از «چرا چنين مي‌انديشيم و چنين مي‌خواهيم» را جايگزين بداهت‌هاي سنتي مي‌کند. اين کتاب در برابر قرائت‌هايي که نيچه را يا متفکري ضدعقل‌گرا و شاعرمسلک مي‌دانند يا پيشگام نوعي نسبي‌گرايي خام، استدلال مي‌کند که نيچه دغدغه‌اي عميقا فلسفي نسبت به عقلانيت عملي، مسئوليت و امکان خودفهمي انساني دارد. زبان روشن، استدلال‌هاي منسجم و پيوند دادن نيچه با مسائل زنده و معاصر فلسفه، اين اثر را به منبعي ضروري براي دانشجويان، پژوهشگران و علاقه‌مندان جدي نيچه بدل کرده است. نيچه، روان‌شناسي و فلسفه‌ي اولي خواننده را به مواجهه‌اي تازه با نيچه فرامي‌خواند: مواجهه‌اي که نه آسوده‌کننده است و نه ساده، اما افق‌هاي تازه‌اي براي فهم انسان مدرن و بحران‌هاي او مي‌گشايد.