موضع اوتيستيک ـ مجاور، آن‌گونه که آگدن در مقالات حاضر تعريف کرده، بدوي‌ترين شيو? سامان‌يابي رواني و مبتني بر ادراکات و اثرپذيري‌هاي حسي و تجربه‌هاي بدني و پيشانمادين است. اين موضع که در تکميل آراي ملاني کلاين در باب مواضع «پارانوئيد ـ اسکيزوئيد» و «افسرده‌وار» صورت‌بندي شده بخشي از روند رشد متعارف را مشخص مي‌کند که در آن تماس و مجاورت حسي نقشي محوري دارد. موضع اوتيستيک ـ مجاور پس‌زمين? روند رشد جنسي ـ رواني است، چرا که نوزاد در وهل? نخست از طريق الگوهاي حسي در قالب تماس‌هاي پوستي يا چشمي، بوها و ريتم‌ها، خصوصاً در پيوند مستقيم با بدن مادر، به درکي از کران‌مندي و هويت «خود» مي‌رسد و مي‌تواند به واقعيت ساختار بدهد. در اين موضع از آن‌جا که معنا از طريق اثرپذيري‌هاي لمسي ايجاد مي‌شود، تماس ميان سطوح «خود» و ديگري اهميت بالايي دارد. در اين چارچوب مي‌توان اختلال اوتيسم را حاصل تورم و تصلب موضع اوتيستيک ـ مجاور تلقي کرد که کودک را در جهاني از دريافت‌هاي حسي بي‌زمان و عاري از روابط پويا با ابژه‌ها گرفتار مي‌کند و راه تجربه‌گري را، در مقام سوژه‌اي که واسط? نمادپردازي و باعث و باني افکار و احساسات و حس‌هاي خويش است، بر او مي‌بندد.