«ديالکتيک هگل منبع پايان ناپذيري از رنجش هاست. حتي آن کسي هم که در يافتن و پيمودن راهش از دل منطق پر آشوب پارمنيدس افلاطون موفق شده است نسبت به آن حس دوگانه اي دارد - حس منطقي وي آزرده مي شود، ولي در عين حال نشاط نظر پردازي را نيز تجربه مي کند. ولي، نيت من تعمقي درباره ي ديالکتيک، اين روش يا ناروش انديشه، براي رسيدن به حکمي نهايي درباره ي آن نبوده است. بلکه، نگراني من اين بود که شايد ديگر چيزي از ثروت بصيرتي که مي تواند از اين فن سرگيجه آور سرچشمه گرفته و توسط آن ميانجيگري شود باقي نمانده باشد. چون، هرچه هم که در باره ي منطق ترديدپذير ديالکتيک گفته شود و فراتر از آن، «منطق پژوهش» به «منطق مفهوم» ترجيح داده شود، باز هم نمي توان فلسفه را پژوهشي ساده يا تحقيقي علمي دانست.»