هايدگر به‌ رغم پايبندي و تاكيد ويژه‌اش بر مسئله هستي، در بخش مهمي از هستي و زمان به نقش محوري مرگ و تاثير نفي‌كننده آن بر هستي دازاين مي‌پردازد. محوريت مرگ در كتاب هايدگر به اين دليل است كه به رغم كاركرد پايان‌بخش‌اش امكاني را براي پرداختن به سرآغازها و خاستگاه‌ها فراهم كرده و از اين‌رو سير وجودي دازاين را از آغاز تا پايان ترسيم مي‌كند. مرگ بنيادي است كه آدمي را به بي‌بنيادي فرا مي‌خواند و البته جاي آن‌كه نفي معنا باشد، جلوه‌اي است از كليت معنا در بازيافتي هستي‌شناختي.