به عنوان يك گونه و نژاد، ما اغلب جذب و مجذوب مفهوم رهبري و رفتار رهبران منحصر به فرد مي‌شويم. در حالي كه رهبران ما را بنده خود مي‌پندارند، ما همچنين درباره رابطه خود با آنها احساس ناامني مي‌كنيم. ما متناوبا آنها را دوست داريم، از آنها متنفر مي‌شويم، از آنها خوشمان مي‌آيد، از آنها بيزار مي شويم،‌ آنها را آرزو مي‌كنيم. با اين وجود‌ عليرغم آشفتگي‌مان، ميل ما براي رهبري پايان‌ناپذير است.