نوشتن شايد چيزي است شبيه قدم زدن. از خانه اجاره‌اي‌ات در سلسبيل مي‌زني بيرون كه روزنامه‌اي بخري مثلا و ناگهان خود را در خيابان كريم‌خان مي‌بيني. انگار بي‌خيال آن‌چه تو مي‌خواهي، راه خودشان را رفته‌اند پاها. مي‌خواهي زندگي كني كه سر از مرگ درمي‌آوري ناگهان، انگار كه راه خودش را مي‌رود مردن. مي‌خواهي بنويسي، نوشته راه خودش را مي‌رود. راه خودش راه مي‌رود انگار. گويي نوشته پيشاپيش خيال نوشته شدن دارد.