در ميان فيلسوفان و متفكران معاصر شايد هيچ‌كس به اندازه نيچه با مادر خود نامه‌نگاري نداشته است. تداوم اين نامه‌نگاري‌ها از آن جهت شگفت‌انگيز است كه بينِ دو نفر كاملا متضاد با هم در جريان بوده و هيچ مسئله‌اي، چه فكري و چه دوري راه و بيماري، مانع از آن نشد است كه نيچه از خير اين نامه‌نگاري بگذرد. كتاب حاضر گزيده‌اي است از نامه‌هاي نيچه به مادرش، از خردسالي، كودكي، نوجواني تا پايان عمرش يعني يك سال پيش از فروپاشي رواني‌اش.