دمپايي‌ام را پايم کردم و لباس خانه‌ام را پوشيدم. قطره اشکي را که سوز سرماي اسکله بر چشمم نشانده بود و ديدم را تار کرده بود از ديده زدودم. آتش کم‌جاني در شومينه اتاق کارم روشن بود. بلور يخ به‌سان برگ‌هاي سرخس بر شيشه پنجره نشسته بود و رود سن با پل‌هايش و عمارت لوور دوالوئا را از نظرم پنهان کرده بود. ميز و صندلي را دم شومينه بردم و کنار آتش، در جايي که هاميلکار از سر لطف برايم خالي گذاشته بود، نشستم. هاميلکار جلو زيرهيزمي، روي بالش پر چنبره زده بود و بيني‌اش را بين دو پنجه‌اش گذاشته بود. نفس يکنواختش موهاي پرپشت و نازکش را بالا و پايين مي‌برد. همين که متوجه آمدنم شد، چشمان سبزش را نيمه‌باز کرد و زود بست. انگار با خودش مي‌گفت:»چيزي نيست، دوستمه.»