آملي نوتومب، با نگاه تيزبينش به روابط انساني و با نثري که تراژدي را با طنزي ظريف درهم مي‌تند، يکي از نويسندگان منحصربه‌فرد معاصر است. او در سي‌وچهارمين رمان خود بار ديگر مرز ميان واقعيت و خيال را درمي‌نوردد و اين بار با چيره‌دستي تمام، به زندگي مادر خود مي‌پردازد و از رنجي قديمي داستاني نمادين و فراموش‌نشدني مي‌آفريند. در تب‌وتاب جنگ دوم جهاني، دختري به نام آدريِن به دنيايي سرد و خشن پناه مي‌برد، به خانه مادربزرگي ستمگر در شهري دورافتاده. اما در ميان هراس و تنهايي، سلاحي رازآلود مي‌يابد: دو کلمه ساده که مانند طلسمي بر زبانش جاري مي‌گردند: «چه بهتر.» اين رمان داستان بقا، تاب‌آوري و قدرت سحرآميز کلمات است، روايت زخم‌هايي که نسل‌به‌نسل مي‌خرامند و شجاعتي خاموش که در نهانِ دل دخترکي مي‌تپد، حکايتي تاريک اما درخشان که همچون مهماني سرزده در ذهن خواننده جا خوش مي‌کند.