وانگ‌_‌‌فُو، نقاشِ پير و شاگردش لينگ، در جاده‌هايِ قلمروِ هان پرسه مي‌زدند. گذارشان آهسته بود، چون شب که مي‌شد، وانگ‌_‌‌فُو به تماشايِ ستاره‌ها مي‌ايستاد، و روزها سنجاقک‌ها را تماشا مي‌کرد. با خواندن ترجمه وانگ‌_‌‌فُو چطور نجات يافت، توسطِ منوچهر انور، احساسِ غريبي به من دست داد. غريب از آميزشِ وجد و رشک. احساسِ غريزي و بدوي از انسانِ ناتواني چون من که برگردانيدنِ اين داستان به زبانِ فارسي سال‌ها و سال‌ها رؤيايم بود. اما نمي‌توانستم. مي‌ترسيدم. و از خود مي‌پرسيدم چگونه مي‌توان اين نثرِ نمادين و شاعرانه مارگارت يورسنار را در زبانِ ديگري بازآفريد؟ و اينک ترجمه منوچهر انور پاسخي است به شک و ترديدم. بلي، مي‌توان، مگر با چنين قلمي. ___ از يادداشت عتيق رحيمي