صداي ايست دادن‌هاي پليس را ميشنيدم. صداي تيرهاي بي وقفه‌اي كه به خوابمم نشنيده بودم. ودر نهايت چيزي شنيدم كه تمام وجودم زير و رو شد. صداي فريادهاي امير احسان در آن تاريكي و سكوت در سرم پيچيد: ايست! ايست! اما شاهين مي‌دويد و من را هم به دنبال خودش مي‌كشاند. با هزاران احساس كه دلتنگي پررنگ‌ترينش بود برگشتم و هيبتش را سايه وار و تاريك ديدم. مي‌دويد اما مي‌فهميدم كه او هم درد دارد و مي‌لنگد و عاشقانه و احمقانه به فكر درد او بودم! دادكشيد: شليك مي‌كنم! صداي ناهنجار تير طنين وار در گوشم پيچيد. در يك آن حس كردم پهلويم آتش گرفت. از شدت شوكي كه وارد شد: زورم زياد شد و بر شاهين غلبه كردم. ثابت ماندم و با ناباوري چشم در چشم شاهين دوختم. چشمانم سياهي مي‌رفت. با بي‌حالي روي زمين افتادم. شاهين وحشت‌زده چشم سراند و به پهلويم نگاه كرد و نعره زد: نه!