اين پستو هميشه برايش رازآلود بود. پدر هميشه درش را قفل مي‌كرد. اتاقكي باريك و كوچك با چيزهاي مبهمي تويش. اين تنها تصويري از پستو بود كه از بچگي در ذهن داشت، و هر وقت پدر در را باز مي‌كرد پستو تاريك بود. در را باز مي‌كرد، مي‌رفت تو و پشت سرش در را مي‌بست تا باز هم چيزهايي آن تو پنهان كند، و پستو باز هم رازش را پشت در مخفي نگاه مي‌داشت. كليد برق را زد. پستو روشن شد. بوي نم، بوي عمق خاك، بوي كپك و ماندگي نفسش را تنگ كرد. جعبه‌هاي مقوايي و روزنامه‌هايي كه نم داشت و لابه‌لايشان كپك سبز شده بود، روي هم تلنبار شده بودند. ديوار بين پستو و آشپزخانه نم زده بود. پاي صندوق چوبي و روي آن انباشته از بطري‌هاي شيشه‌اي خالي بود. بطري‌ها را پايين ريخت و در صندوق را باز كرد.