بي‌ترديد يکي از درخشان‌ترين ويژگي‌هاي داستان‌نويسي کافکا واقعي نشان دادن غيرواقعيت‌ها و تبديل رؤياهاي خود به واقعيت است. با اين همه، در آنچه به تصوير کشيده‌ شده، هر چند غيرواقعي و غيرعقلاني، هر چند خواب‌آلوده و خيالي، خواننده اين احساس را دارد که او نيز ممکن است در چنين وضعيتي قرار بگيرد و با همين احساس و تصوير است که خيال‌پردازي‌ها و رؤيانوشته‌هاي کافکا را واقعيت مي‌انگارد. اينکه خواننده برداشتي يا تفسيري جامعه‌شناسانه، روان‌شناسانه يا مذهبي از آثار او داشته باشد در مرتبه دوم اهميت قرار دارد. شخصيت‌هاي داستاني کافکا در واقع فقط انگاره‌ها و الگوهايي‌‌اند گمنام که همچنان گمنام مي‌مانند ــ حتي اگر به نام خوانده شوند ــ ولي به نظر مي‌رسد که مي‌توانند يکي از ما باشند، شايد من يا تو. کافکا قادر است به‌سادگي فضايي ميان خواب و بيداري بيافريند و خواننده را در مدار و مسيري قرار ‌دهد که هر کس به‌گونه‌اي با شخصيت‌هاي داستان‌هاي او هم‌ذات‌پنداري کند.