سوزان باک-مورس در اين اثر پيشگامانه پيوندهايي تازه ميان تاريخ، نابرابري، تعارض اجتماعي و رهايي انساني برقرار مي‌کند. هگل، هائيتي و تاريخ جهان‌شمول بازخوانيِ اساسيِ ديالکتيک ارباب–برده هگل است و راهي پيش مي‌نهد براي رهاييِ پراتيک نظريِ انتقادي از زندانِ منازعات درونيِ خودش. باک-مورس با تاريخ‌مند کردنِ انديشه گئورگ ويلهلم فريدريش هگل و کنش‌هايي که در انقلاب هائيتي صورت گرفت، پيوندهاي شگفت‌آور ميان اين دو را بررسي مي‌کند و ما را به گسترش مرزهاي تخيل تاريخي‌مان فرامي‌خواند. او نشان مي‌دهد که امکانِ فراروي از حدود، در گسست‌هاي جريان تاريخ، در لبه‌هاي تجربه انساني و در پيوندهاي غيرمنتظره ميان فرهنگ‌ها کشف مي‌شود. همين درخشش‌هاي لحظه‌ايِ وضوح‌اند که به‌رغم تفاوت‌هاي فرهنگي، امکانِ فهم را مي‌گشايند. آنچه باک-مورس پيش مي‌نهد حکماً يک «انسان‌گرايي نو» است، انسان‌گرايي‌اي که به فراسوي دلالت‌هاي ايدئولوژيکِ معمولِ اين تعبير مي‌رود تا بي‌طرفيِ راديکالي را دربرگيرد که بر نفوذپذيريِ فضاي ميان سويه‌هاي متقابل اصرار مي‌ورزد و هم‌زمان در پيِ دست يافتن به انسانيتي مشترک است.