رمان «بوته‌زار» نوشته‌ي علي‌محمد افغاني، اثري بلند با محوريت زندگي يک مرد تنها به نام توکل است که در بستر سياسي-اجتماعي ايران سال 1323 روايت مي‌شود. داستان در دوره‌اي پس از شهريور 1320 مي‌گذرد؛ زماني که کشور دچار هرج‌ومرج، فقر، بي‌ثباتي و تحولات سياسي متعددي است. توکل، که پيش‌تر زير سايه‌ي حمايت فردي ديگر زندگي مي‌کرد، با مرگ سرپرستش به حاشيه رانده مي‌شود و وارد چرخه‌اي از سرگرداني در ميان مردمان فراموش‌شده‌ي جامعه مي‌شود. توکل به‌مرور با گروهي از انسان‌هاي شکست‌خورده و طردشده ارتباط پيدا مي‌کند. اين افراد که هر‌يک تجربه‌اي از ناکامي، رنج يا محروميت دارند، در تقاطع بي‌اعتمادي، منفعت‌طلبي، تنهايي و وابستگي به همزيستي ناخواسته‌اي رسيده‌اند. در اين فضا، روابط انساني در مرز ظريف بين همدلي و خيانت، و بين حمايت و سوءاستفاده در نوسان است. افغاني با جزئياتي دقيق و نثري واقع‌گرايانه، روند فرسايشي زندگي اين طبقه را به تصوير مي‌کشد. رمان به‌مرور از تجربه‌ي فردي توکل فراتر مي‌رود و نوعي نماي گسترده‌تر از فروپاشي اجتماعي ارائه مي‌دهد. هرچند داستان از چشم‌انداز شخصي توکل روايت مي‌شود، اما مسائل ساختاري جامعه، مانند فقر، بي‌عدالتي، تنهايي‌ و روابط معيوب اجتماعي، در بطن روايت حضور پررنگ دارند. نويسنده از طريق حرکت تدريجي شخصيت اصلي در دل جامعه‌اي آشفته، به زوال تدريجي هويت فردي و جمعي مي‌پردازد. «بوته‌زار» در کنار تمرکز بر درونيات شخصيت‌ها، سعي مي‌کند تصويري از ايران آن زمان نيز ارائه دهد؛ از محله‌ها و آدم‌هاي تهي‌دست گرفته تا نظام‌هاي اداري و روابط قدرت. زبان رمان ساده اما دقيق است و توصيف‌هاي افغاني با لحني بي‌طرف و بدون اغراق، روايت را پيش مي‌برند.