تقويم بي‌هدفي دفاعيه‌اي است از بيراهه‌ها، حاشيه‌ها و پرانتزهاي زندگي. تام لاتس، با نگاهي تازه مفهوم بي‌هدفي را از دلالت‌هاي ناخوشايندش رها مي‌کند و به شيوه‌اي براي تجربه جهان ارتقا مي‌دهد. او بي‌هدفي را در کنار تمرکز يکي از دو بال ضروري براي ادراک جهان مي‌بيند؛ همان‌طور که تمرکز شيوه‌اي براي ديدن عميق‌تر است، بي‌هدفي و توجه سيال بستري است براي گشودگي انعطاف و ديدن پيوندهاي پنهان اجزا. تام لاتس در ساختار کلاژگونه کتاب تقويم بي‌هدفي نشان مي‌دهد که گاهي پذيرش بي‌هدفي و خو گرفتن به پرسه‌زني و بطالت و سرگرداني است که ما را به تجرب? اصيل و خلاقيت فکري مي‌رساند. او با نگاهي نقادانه به سيطره مفاهيمي همچون موفقيت و بهره‌وري، تکاپوي بي‌وقف? انسان مدرن براي رسيدن به اهدافي مشخص را بطالتي نهفته مي‌داند. از نظر لاتس، حرکت در جاده‌هاي پيموده و پيش‌آزموده امکان تجربه دست‌اول و يگانه را از ما مي‌گيرد و به خوابگردي تبديل‌مان مي‌کند که فقط از جهان عبور کرده، بي آن‌که واقعاً زيسته باشد. در مقابل سفر در بيراهه‌هاست که مي‌تواند آگاهي کرختِ ما را بيدار کند. در جاده‌هاي فرعي، تصادف جاي پيش‌بيني را مي‌گيرد و مي‌توانيم نه براي رسيدن به مقصدي معلوم، بلکه براي يافتن قلمروهاي تازه معنا قدم برداريم.