فرزندان خانواده‌اي پيامي اضطراري از پدر و مادرشان دريافت مي‌کنند تا هر چه زودتر خودشان را نزد آن‌ها در شهر ديگري برسانند. سه فرزند اين خانواده سراسيمه راهي منزل پدر و مادرشان مي‌شوند و هر کدام در ذهن بدترين فرضيه‌ها را تجسم مي‌کنند. سرانجام حقيقت آشکار مي‌شود، سرشار از ناگفته‌ها و کشمکش‌ها و زخم‌‌هاي نهفتة خانواده‌اي که تا آن روز خود را منسجم و متحد مي‌دانست. اين نمايش‌نامه به چندين زبان ترجمه شده و، پس از چهار سال، همچنان در پاريس بر روي صحنه است. لوييز: آخه چرا مامان، چرا؟ ژن: خب براي اين‌که دوست‌تون داريم! پير: نه نه! اين حرف‌ها تو کَت من نمي‌ره! لوييز: ببخشيد مامان، اما اصلاً چه ربطي داره؟ اين چه عشقِ عجيب‌غريبيه! ژول: کاملاً عجيب‌غريب. ژن: آره! دوست داشتن لزوماً معنيش خوشحال کردن نيست… و کار ساده‌اي هم نيست، باور کنين. (از صفحة 67 متن)