آنتوني شفر در ايران و جهان بيشتر با نمايشنامه و فيلمنامه درخشان بازرس شناخته شده است که به‌خاطر نگارش آن هم جايزه توني را از آن خود کرده و هم جايزه ادگار آلن پورا. او در نمايشنامه آدمکش به تکنيک‌هاي خودش در طراحي پيرنگ و رودست زدن‌هاي پيش‌بيني ناپذير رجوع مي‌کند. اما اين تنها جذابيت اين نمايشنامه او نيست. او سي دقيقه آغازين نمايشنامه‌اش را در سکوت مطلق و فقط با کنش‌هاي عيني و تصويري پيش مي‌برد که مي‌تواند براي هر کارگردان و بازيگري چالش‌برانگيز باشد. چالش اجراي سي دقيقه سکوت و سپس شروع گفتگوهاي نمايشنامه براي خيلي‌ها وسوسه‌برانگيز است. شفر خشونت افراطي و تندوتيز نمايشنامه‌اش را با لحظاتي از طنز تلطيف مي‌کند تا نمايشنامه در عين جذابيت و سرگرم‌کنندگي در مسئله‌اي که مطرح مي‌کند نيز عميق شود و مخاطب را به فکر کردن وادارد. خلاصه اينکه اين نمايشنامه در عين داشتن جذابيت‌هاي يک نمايش خوش‌ساخت، بدعت‌گذارانه نيز عمل کرده و در پرداخت به مضمون نيز عميق عمل مي‌کند. به لحاظ چالش‌هاي اجرايي نيز درخور توجه است و حاصل کار نمايشنامه‌اي است که چه خواندنش و چه ديدنش در اجرا مي‌تواند لذت‌بخش باشد.