«وقتي آسانسور در طبقه ي همکف ايستاد، يک لحظه نگاهش به دري افتاد که روي آن نوشته بود: صحنه. آيا بايد از تالار بيرون مي آمد و از راهي که آمده بود برمي گشت يا به خود جرات مي داد و آن در، در جادويي، که حد فاصل خيال و واقعيت بود را باز مي کرد تا ببيند اين تالار و صحنه و اپرا چه جور جايي است... پا به دنيايي گذاشت که بيرون آمدن از آن امکان نداشت. دنيايي که در آن خالقانش يا پرواز مي کنند و به نور مي رسند يا سقوط مي کنند و در سياهچال افسردگي و مرگ گرفتار مي شوند... » اپراي خاموشي صدا در تالار رودکي چهارمين داستان بلند جمشيد ملکپور است که توسط انتشارات افراز منتشر شده است. بعد از هفت دهليز و کاشف رويا، اين سومين داستاني است که او دنياي هنر و زندگي خالقان آثار هنري را دستمايه ي داستان خود قرار داده است. «به چه حقي؟ به من بگوييد به چه حقي مي خواهند اين کار را بکنند؟ من اجازه نمي دهم. من اجازه نمي دهم خراشي به تن اين تالار وارد کنند. اين تالار مال من است، حق من است! چهل سال زحمت کشيدم، درس خواندم، شب و روز کار کردم. مال همه ي ماست... »