گمان نمي‌كنم هيچ‌كس از صحابه‌ي قلم من مثل اين روزها در اختناق و زير ضربه ماتده باشد. يكي دو نعره كشيديم و خيال مي‌كرديم به پژواك نعره‌ي ما پنجره‌اي باز مي‌شود. نوري به صحنه مي‌تابد. زمين زير پاي ما تكان مي‌خورد ولي زمين كه هيچ،‌ حتي آب از آب تكان نخورد. حتي پيچ‌ها را براي ما سفت‌تر كردند. آثارم مطلقا در بازار نيست. نمايش‌نامه‌هاي تازه ام امكان اجرا و انتشار نيافته‌اند. حق‌التدريس ترم پيشم تا اين لحظه پرداخت نشده و در حقيقت تمام حقوق مادي‌ و معنوي يك شهروند ساده را از من سلب كرده‌اند. به طوري كه مدتي ‌ست گذران زندگي براي من سخت شده و من فشار حلقه را دور گردنم روز به روز بيشتر احساس مي‌كنم و اين شرايطي است هيچ‌كس به ظاهر بالاي چشم من ابرو نگفته است.