دست كم وقتي كنارش بودم، مي‌توانستم به چيزي غير از او فكر كنم، به چيزهاي مطمئن و قديمي، و به اين ترتيب كم كمك، مثل كسي كه به قعر و اعماق چيزي فرو مي‌رود، ديگر مي‌توانستم به هيچ‌چيز فكر نكنم. و مي‌دانستم تاوان دوري از او از دست دادن اين آزادي است، آزادي براي اين كه به هيچ چيز فكر نكنم. عشق محور اصلي «عشق اول و ديگر نوشته‌ها» ي بكت است؛ تقابل بيان و عدم بيان ـ و نه بيان‌پذيري ـ و ارتباطش با درد كه در آثار بكت حضوري فراگستر دارد.