به معجزه تاريخ مي‌انديشد. زمزمه مي‌كند: «تاريخ نمرده است». اين جمله را زياد مي‌گفت. از تاريخ زياد مايه مي‌گذاشت. به ويژه آن ماه‌هاي پاياني كه فشارها بسيار زياد شد. وقتي چكمه‌پوشان اسلحه بدست عرصه را تنگ‌تر كردند، او آن‌ها را به تاريخ حواله مي‌داد. حس مي‌كند از كسي كينه به دل ندارد. به ويژه با آگاهي از وضعيت كشور در چهل سال پس از كودتا. «مي‌بخشم اما فراموش نمي‌كنم». يا بهتر بگويد: تاريخ فراموش نمي‌كند. زيرا تاريخ هميشه مي‌زيد. تاريخ نمي‌ميرد! تاريخ يگانه جاودانه دنياي فاني‌ست. اگر چه او مرده است ولي فاشيست‌ها هم مرده‌اند، مي‌ميرند و خواهند مرد، در حالي كه تاريخ بر فراز قله‌هاي انسانيت، بلندتر از بلندترين قله‌هاي رشته كوه آند، مرگ اينان را به نظاره مي‌نشيند.