اين قصه مكرر عشق است. هر كس خورشيدش را پيدا مي‌كند، بي‌اختيار چشم در چشم او مي‌دوزد و براي ابد در نااميدي غرق مي‌شود... يوسف خورشيد رعنا بود. رعنا وقتي چشم در چشم خورشيدش دوخت كه هنوز از غروب چيزي نمي‌دانست...