... بعد همين‌طور فكر پشت فكر. تقريبا به همه‌چيز فكر مي‌كردم. به سكوت فكر مي‌كردم و به صدا؛ به اين كه چرا تا به حال از سكوت جنگل و ساكنانش لذت مي‌بردم و حالا ديگر نه. دوست داشتم چيزهايي بشنوم. به جيغ‌هاي مادرم كه دلم برايشان تنگ شده بود فكر مي‌كردم. به سياهي آسمان فكر مي‌كردم و به اين كه آيا ماه يك توپ سفيد چسبيده روي لايه آسمان است يا يك سوراخ است كه به جهاني نوراني راه دارد.