هدف كتاب حاضر بررسي چگونگي انگاره‌سازي ذهني و بازنگري در انگاره‌هاي پيشين در جريان فرايند پردازش داستان است. به سخن ديگر، نگارنده كوشيده است تا از راه بازسازي انگاره‌هايي كه به «آفرينش» داستان مي‌انجامند، روند «خوانش» داستان را توضيح دهد و آن را در چند نمونه از داستان‌هاي كوتاه فارسي بيازمايد. پيش‌فرض نگارنده اين بوده است كه مخاطبان - هم‌ خوانندگان عادي و هم منتقدان ادبي - به منظور درك داستان، ابتدا اجزاي سازنده آن را شناسايي و تعبير مي‌كنند. اگرچه ممكن است اين مدعا در نگاه نخست بسيار بديهي به نظر آيد ولي چنان كه خواهيم ديد به هنگام ارزيابي، با مشكلات پيچيده‌اي رو به رو مي‌شود كه تنها شماري از آنها در پژوهش حاضر مطرح شده‌اند.