مهرنوش و شيوا دم قهوه‌خانه «پاتوق» از دوچرخه‌هايشان پياده شدند. دوچرخه‌ها را از گارد جدول خيابان رد كردند و كشيدند داخل پياده‌رو. بعد به جك‌ها تكيه دادند و قفل زدند. مهرنوش دهانه قمقمه را به لب گذاشت و يك‌نفس سر كشيد. شيوا به ويترين يخچالي پشت شيشه اشاره كرد: «به. امروز كباب جگر هم داره نوشي.» مهرنوش دستمال مچاله توي دستش را كشيد به صورت خيس از عرقش. گفت: «صبحونه كباب و لوبيا چه مي‌چسبه... هرچي هم ركاب زديم مي‌پره.» شيوا گفت:« بي‌خيال بابا. چند سيخ كباب به جايي برنمي‌خوره.» داخل كه شدند جز پيرمردي كه با سروصدا از نعلبكي چاي مي‌نوشيد كسي نبود. ميزها همه تميز بودند و روميزي‌هاي يك‌بار مصرف داشتند. مثل هميشه ميز نزديك پنجره‌ را انتخاب كردند و نشستند.