باور كرده و نكرده بودم. از من دور شده بود. خيلي. شايد آن‌قدر كنار هم بوديم كه ديگر وجود يك‌ديگر را حس نمي‌كرديم. نمي‌ديديم. نمي‌شناختيم. انگار لزومي به اين ديدن و شناختن نبود؛ و تنها وقتي از دستت دادم، وقتي ديگر در شب و روزهايم حضوري ملموس نداشتي، وقتي اول گاهي شب‌ها و بعد بيشتر شب‌ها سينه ستبرت ديگر پناه‌ام نبود، تازه آن زمان رفتن‌ات باورم شد.