شيوا مودبانه سلام كرد و احوالم را پرسيد. قامت بلندي داشت و از نوع لباس پوشيدنش مي‌شد حدس زد از خانواده‌اي مرفه باشد. چشم‌هايي درشت و مشكي داشت و موهاي لخت و سياهش روي پيشاني‌اش فرق شده بودند. او را نمي‌شناختم، اما نمي‌دانم چرا طرز نگاه و حالت چهره‌اش آنقدر برايم آشنا بود. نگاهش مهربان و چهره‌اش معصوم بود، با اين حال، چيزي عجيب در نگاهش ته وجودم را مي‌خراشيد و آزارم مي‌داد.