پيش از رفتن، عماد گفت: آن اطلس ارغواني را به من مي‌دهي؟ مي‌خواهم با نذر تو زندگي‌ام را آغاز كنم. آشر مكث كرد. چيزهاي بسياري را داده بود و خيلي چيزها را گرفته بود. دليلي نداشت پارچه‌ ارغواني را بخواهد براي خود نگه دارد. به خورجينش دست برد. پارچه ارغواني را درآورد و آرام آن را به سوي عماد انداخت. بادي وزيد و پارچه در آسمان باز شد. دم غروب آسمان ارغواني شد.