وقتي دختربچه بودم، مادرم، شايد براي اين‌كه متوجه نشوم ما فقيريم و من عروسكي فكسني دارم كه مختص بچه‌هاي فقير است، ترانه‌‌اي يادم داده بود كه از جمله مي‌گفت:((عروسكم قشنگه، حتي قشنگ‌تر از من...)). اما اين فقط دروغي ترحم‌آميز بود، چون من خيلي قشنگ‌تر از عروسكم بودم. فقير بوديم، اما خانواده‌مان از لحاظ زيبايي چيزي كم نداشت. بزرگ شدم و همچنان زيبا ماندم، يا حتي بهتر است بگويم روز‌به‌روز زيباتر شدم؛ در پانزده ‌سالگي زيباتر از ده‌ سالگي و در هجده ‌سالگي زيباتر از پانزده سالگي. آن‌قدر زيبا بودم كه يكي از آن تابستان‌ها در ساحلي كه براي ييلاق رفته بوديم، تاج ملكه زيبايي را به سرم گذاشتند.