جنگل، خيابان‌هاي خالي، ساختمان‌هاي تيره. پنجره‌اي روشن كه شما را به فكر وا مي‌دارد شايد در يك زندگي ديگر فراموش كرده‌ايد لامپي را خاموش كنيد، شايد هم كسي هنوز منتظر شماست. تو جايي همين نزديكي‌ها خودت را مخفي كرده‌اي اما به چه نامي؟ من آن خيابان را پيدا خواهم كرد. ولي، روزها مي‌گذرند، زمان مي‌گذرد و من هر بار به خودم مي‌گويم دفعه بعد، حتما، پيدايت خواهم كرد.