آنچه را روزي درياچه اروميه ناميده مي‌شد از نزديك ديدم، بيابان در بيابان پوشيده از نمك سفيد... به تعداد دفعاتي كه عاشق شدم زندگي كردم، بقيه را زندگي كردم، بقيه را به حساب عمرم گذاشتم. اگر در يك جا مي‌ماندم و حركت نمي‌كردم، زندگي‌ام در گذر از امروز به فردا به صد من برگ بو احتياج داشت. پيش از آنكه به فراموشي سپرده شوم و اگر هنوز حق انتخاب داشته باشم، انتخابم شادماني است. برآنم تا واپسين دم به شادماني وفادار بمانم.