ساعت چهار و بيست دقيقه بود. چرا بايد تا ساعت پنج صبر كند؟ اين اواخر هيچ وقت نمي‌خواست بداند ساعت چند است؛ بداند كدام روز هفته است و حتي بداند امسال چه سالي است. اما هميشه چيزي بود كه آن را به ياد او بياورد. ممكن بود همسايه‌ فقط يك لحظه صداي راديويش را بلند كند و اين لحظه، لحظه شروع اخبار شب باشد.