عشق مي‌آيد،عشق مي‌رود.همواره به زمان خويش و هيچگاه به زمان ما.براي آمدن،تمام آسمان را،تمامي زمين را،تمامي واژگان را مي‌طلبد.نمي‌تواند در تنگاي يك معني بگنجد.حتي نمي‌تواند به يك خوشبختي اكتفا كند.عشق آزاد است.آزادي با خوشبختي همراه نيست.با شادي همراه است.شادي در قلب ما مانند نردباني از نور است.نردباني كه از ما بسي بالاتر مي‌رود.كه از خودش بسي بالاتر مي‌رود،آنجا كه ديگر هيچ چيز براي به چنگ آوردن وجود ندارد.غير از آنچه دست نيافتني است.مسلما،ديگر حقيقتا پاسخ پرسش شمارا نمي‌دهم ،مي‌سرايم.اما آيا از پرنده دليل سرودنش را پرسيدند؟