رساله حاضر بناست به بهانه قرائت بوف كور، كه اولين رمان فارسي است، به حوزه نظريه ادبي سرك بكشد. حوزه‌اي ناسازگون و در ايران، بدنام، چرا كه هم اينك خيلي عظيمي از نويسندگان آن متهم مي‌كنند كه جلوي خلاقيت ادبي را گرفته است و جوانان امروزي، به دليل خواندن مقالاتي از او درباره پساساختارگرايي و پسامدرن، خلاقيت را تعطيل كرده، بنا به دستورات تجويزي نظريات ادبي، به شعر سراييدن و داستان نوشتن مي‌پردازند. گفته‌هايي از اين دست، نشانه ترس جامعه ادبي ما از نظريه است؛ ليكن هر كسي كه در ايران، به نوعي مشغول نوشتن يا خواندن باشد، پس از مدتي به اين موضوع پي مي‌برد كه "اوضاع خراب است".