... چند قدم بيشتر با او فاصله نداشت و شايد همين چند قدم، همان فاصله طولاني، بين اكنون و گذشته‌اي نه چندان دور بود. فاصله‌اي به اندازه چند ماه، كه خيلي هم دور نبود. اما مثل دره‌اي عميق و ژرف و بي‌انتها مابين آن‌ها قد علم كرده بود و حالا او در يك طرفش قرار داشت و ارسلان سوي ديگرش. به خوبي مي‌توانستند يكديگر را ببينند اما رد شدن از آن فاصله و يا حتي برگشت به گذشته، غيرممكن مي‌نمود... به چي نگاه مي‌كني؟ من فقط يه قاب عكس خالي‌ام...