شده بخوابي طاق‌باز و زل بزني به گوشة سقف كه ترك برداشته و ديوار را شقه كرده است؟ بخوابي و چشم‌‌هات همان گله جا را ببيند و يكي بگويد: «تابستون خونه را نقاشي كنيم؟» نه، نشده است. وقتي هم كه مي‌نشيني، هي موهاي زير ابروي زن‌ها را برمي‌داري كه از صبح تا شب صداشان مغزم را مي‌خراشد. صداي آن‌ها و اين هوهو لعنتي كه از سشوار مي‌آيد و مي‌بردم به هزار سال پيش.