آه! باز هم بي‌احتياطي كرده بود و ناقوس ياد و خاطر او را در ذهن سرد و خاموش خويش با نواي دلگير و غريبانه‌اي به صدا در آورده بود و حالا با چه دستپاچگي بي‌ثمري تلاش مي‌كرد نواي بي‌قرار كننده و نفسگير آن ناقوس كذايي را نشينده بگيرد و افكار از هم گسيخته خويش را روي نقطه مشخص ديگري متمركز نمايد! نقطه‌اي كه به تاريكي شب بود و با خوش‌باوري فكر مي‌كرد كه به تابندگي ستاره دنباله‌داري است كه به كهكشان خيال او پرتو افشاني مي‌كند. با اين همه هر چه مي‌جست آن ستاره دنباله‌دار را پيدا نمي‌كرد.