ميراث چهارده‌سالگي مي‌توانست خيلي چيزها باشد: خنده‌اي از ته دل، عشقي فراموش‌نشدني، تجربه‌هايي شيرين و هيجان‌انگيز و... اما چرا اين‌گونه نشد؟ چرا هر‌کسي که پا به اين سن مرموز گذاشت خود دردي به دردهاي کهنه‌اش اضافه کرد و آن را سنگين‌تر و تلخ‌تر از قبل براي آيندگان به ارث گذاشت؟ چندين نسل بايد تقاص اين ميراث شوم را بدهند؟ چگونه مي‌توان جامعه را از شر اين ميراث تلخ و متعفن نجات داد؟ ميراث چهارده‌سالگي فقط يک نمايشنامه نيست، بلکه مطالعه و آسيب‌شناسي عميقي است به‌جهت تمرين الفباي درمان و رهايي از اين ميراث!