کتاب طرف‌دار تئاتر يا قاعده‌ي بازي نوشته‌ي پي‌ير اِمه توشار يکي از متون مهم در تاريخ نقد و انديشه‌ي تئاتر در فرانسه در نيمه‌ي سده‌ي بيستم است. توشار، که خود از منتقدان، مديران و چهره‌هاي اثرگذار تئاتر ملي فرانسه بود، در اين کتاب کوشيده است تا به پرسشي بنيادين پاسخ دهد: تئاتر چيست و براي چه کساني است؟ او در پي آن است تا جايگاه تماشاگر و بازيگر را در ساختار فرهنگي و اجتماعي تئاتر بازنگري کند و نشان دهد که چگونه مي‌توان ميان بازي، زيبايي‌شناسي و مسئوليت اجتماعي در صحنه‌ي نمايش تعادلي تازه پديد آورد. در نگاه توشار، تئاتر نه صرفاً عرصه‌اي براي نمايش مهارت‌هاي فني يا سرگرمي است و نه منحصراً ميدان بيان هنري حرفه‌اي‌ها، بلکه فضايي است براي کشف جمعي، تجربه‌ي زيسته و گفتگويي ميان انسان‌ها درباره‌ي هستي خود. عنوان کتاب قاعده‌ي بازي اشاره‌اي دوگانه دارد: از يک‌سو به تئاتر به‌مثابه‌ي بازي، با قوانين و آزادي‌هاي دروني‌اش، و از سوي ديگر به «بازي» به‌منزله‌ي استعاره‌اي از زندگي اجتماعي که در آن هر کنش، نقش و انتخاب اخلاقي معنا مي‌يابد. توشار با نگاهي انساني و شاعرانه به تئاتر مي‌نگرد و در خلال تحليل‌ها و تجربه‌هايش، از نقش آموزش، تمرين، تخيل و همکاري سخن مي‌گويد. او معتقد است که تئاتر زنده، همچون زندگي، از برخورد ميان آگاهي و خطر، ميان قاعده و آزادي زاده مي‌شود.