در پايان نمايش يکي از دو عاشق جدامانده خواهد گفت: «تاريخ داشت جرم خودش رو در زمان فرومي‌کرد و در همين گرانشِ تاريخ بود که زمان تغيير شکل مي‌داد و ما رو پس‌وپيش مي‌کرد. نه ما قرار نبود اون شب اصلاً به هم برسيم. اما اونچه مانع اتصال ما مي‌شد، زمان امکاني نبود، تاريخ امکاني بود.» و بدين‌ترتيب در تاريخي امکاني، از مکاشفات اشعياي نبي تا ترانه‌هاي آخرالزماني پينک‌فلويد در زماني مشخص و مکاني منحصر احضار مي‌شوند. اين عاشقانه‌اي است که با تاريخ تصادم پيدا کرده و ناخواسته در مدار گرانش آن قرار گرفته است.