فلوريان ايليس با مهارت تمام، چشم‌انداز سالي بي‌مانند را ترسيم مي‌کند که سرآغاز دنياي معاصر ما است. در ادبيات و هنر و موسيقي مرزها چنان درنورديده مي‌شوند که گويي فردايي در کار نيست. پروست به دنبال زمان از دست رفته است، مالويچ يک مربع مي‌کشد، بِن عاشق لاسکرـ‌شولر است، استراوينسکي پرستش بهار را جشن مي‌گيرد، کيرشنر از کلان‌شهر چهره‌اي نو ترسيم مي‌کند، کافکا و جويس و موزيل همزمان در يک روز در تري‌يِست کاپوچينو مي‌نوشند. در مونيخ، نقاشي اتريشي به نام آدولف هيتلر نقاشي‌هاي کارت‌پستالي بي‌روحش از مناظر شهري را مي‌فروشد. در سال 1913، آغاز و پايان، پيروزي و اندوه، در هم مي‌آميزند و همه چيز به هنر تبديل مي‌شود. زين پس، ديگر هيچ چيز مثل قبل نخواهد بود. فلوريان ايليس با سبکي زيبا و طنزي ظريف، جادوي يکي از لحظات کليدي تاريخ فرهنگ ما را به شکلي بي‌مانند زنده مي‌کند.