در زمينه‌ي اين تفکر که تئاتر عملکردهايي کاملا شبيه به آيين‌ها و تجربه‌هايي مرتبط با اعمال عبادي دارد شفر بر اين باور است که تئاتر نوعي حافظه‌ي غريزي را که در ناخودآگاه جمعي مخاطب قرار دارد. نيز فعال مي‌سازد علاقه‌ي شفر که از ستايشگران در از مدت کارل يونگ بوده است همان‌طور که در نمايش‌نامه‌ي اکولوس مشخص مي‌شود، به مفهوم کهن الگوها در ادراي او از آنچه تئاتر براي چيست و نيز چه مي‌تواند بکند موثر بوده است. به گفته‌ي او، تئاتر چيزي فراتر از کلمات با گفت و گوست مکاني است براي رهايي برون ريزي انگيزه‌هاي کهن الگويي عرصه‌اي که مخاطب مي‌تواند با حافظه‌اش ارتباط بگيرد و خودش را از انگيزه‌هاي همبسته با آن پالايش کند. افزون بر آن تتأثر ذات کهن الگويي دارد که در آن بازيگران از طريق اجراي نمايش شياطين نهفته در ناخودآگاه را مانند کشيش‌هايي که مناسک ديني انجام مي‌دهند بيرون مي‌کشند و پالايش مي‌کنند.