نمايش‌نامه‌ي «بانوي نان زنجبيلي» با نمايش‌نامه‌‏هاي قبليِ سايمون تفاوت چشمگيري دارد. برخلاف کمدي‏هاي سبک و شيريني که او پيشتر نوشته ‏بود، اين نمايش‌نامه يک درام تلخ با رگه‏ هايي از طنز است. چنان‌که يکي از منتقدان، اروين کلاين، اشاره کرده: «اين نمايش‌نامه نخستين تلاش سايمون براي نوشتن اثري جدي و بي‏‏پرده بود». سال ‏ها اين باور وجود داشت که او اين اثر را مشخصاً براي مورين استاپلتون نوشته است؛ کسي که براي اجراي اين نقش جوايز توني و درامادِسک را از آن خود کرد. نمايش‌نامه روايتگر زندگيِ يک خواننده‌ي کاباره است که زندگي حرفه‏اي، زناشويي و سلامتش در اثر اعتياد به الکل از هم پاشيده است. سايمون در اين نمايش‌نامه، برخلاف پلات بامزه و جذاب نمايش‌نامه‏هاي معمولش، پلاتي تلخ را براي تصويرکردن سقوط هنرمند برگزيده است. در اين نمايش‌نامه «طنز شيرين» هميشگي آثار او به «طعنه ‏هاي تيز و تلخ» گرايش پيدا کرده و کمدي اوـ برخلاف قبل که بر ريتم کمدي و پيچش موقعيت متکي بود ـ بيشتر بر روانشناسي شخصيت‏ها و ديناميکِ روابط تأکيد دارد. نمايش‌نامه‌ي «بانوي نان زنجبيلي» را مي‏ توان هشدار پايان دوران خوش رؤياي آمريکايي و آغازگرِ گريز نيل سايمون از کمدي‏هاي همه‏پسند و تجاري به‌سوي نوشتن آثار واقع‌گرايانه‌ي اجتماعي برشمرد. تلاشي که در ادامه، بسياري از طرفداران پروپاقرص او را از پيرامونش پراند، و توجه شمار زيادي از هواداران درام متعهدِ اجتماعي را به او جلب کرد.