گئورگ بوشنر، نويسنده، پزشک و طبيعت‌پژوه عدالت‌خواه آلماني است که از پايه‌گذاران نمايشنامه‌نويسي مدرن اروپا در قرن نوزدهم به شمار مي‌رود. از بوشنر سه نمايشنامه مهم به جا مانده که وُيتْسِک شناخته‌شده‌ترين آنهاست، اثري که تنظيم نهايي‌اش به دليل مرگ زودهنگام او در بيست‌و‌سه‌سالگي ناتمام ماند. وُيتْسِک شاهکار بوشنر، يکي از راديکال‌ترين و پيشروترين آثار تاريخ نمايشنامه‌نويسي است. اثري که دهه‌ها پيش از شکل‌گيري رسمي تئاتر مدرن، زبان، ساختار و قهرمان درام کلاسيک را به چالش مي‌کشد. نمايشنامه با صحنه‌هايي کوتاه و از هم گسسته زندگي سربازي فقير و فرودست را روايت مي‌کند که زير فشار فقر، قدرت نظامي، بي‌اخلاقي علمي و تحقير اجتماعي، به‌تدريج دچار فروپاشي مي‌شود. ويتسک نه قهرماني تراژيک به معناي کلاسيک، بلکه انساني عادي است که در هزارتويي از مناسبات نابرابر گرفتار شده؛ انساني که جسم‌اش ميدان آزمايش است و روح‌اش عرصه سلطه. بوشنر با زباني ساده و صريح، نشان مي‌دهد چگونه علم و قدرت مي‌توانند به ابزار سرکوب بدل شوند و فقر نه يک وضعيت اقتصادي صرف بلکه شکلي از حذف انساني است. سير داستان ويتسک نه نقط? اوج يک درام بلکه نتيجه منطقي جهاني است که امکان ديگري براي زيستن باقي نگذاشته است. وُيتْسِک پيش‌درآمدي است بر ناتوراليسم و اکسپرسيونيسم، و الهام‌بخش نسل‌هايي از نمايشنامه‌نويسان و نظريه‌پردازان، از برتولت برشت تا تئاتر معاصر بوده است. متني که همچنان، با گذشت نزديک به دو قرن، پرسش‌هاي بنيادينش درباره? قدرت، جنون و مسئوليت اجتماعي چنان زنده و تکان‌دهنده باقي مانده‌ که انگار همين ديروز نوشته شده است.