چشمانش از شدت خستگي و خشم كاسه‌ي خون شده بود و حتي در آن هواي سرد و برفي، عرق از پيشاني بلندش مي‌چكيد. روزها در تعقيب اهريمن بود و حال رو در رويش ايستاده بود... اهريمن كه تاكنون چنين رقيب قابلي به خود نديده بود از زمين برخاست و از شدت خشم دندان‌هايش را بهم فشرد... هر دو مرد شمشيرهايشان را از نيام بيرون كشيدند و با كينه و نفرت به چشمان يكديگر خيره شدند.. نيكي عليه پلشتي ... عشق عليه اهريمن.. لئو عليه ماتايسن... آن دو شمشيرهايشان را بالا بردند و فريادكشان به سوي هم دويدند و فرشتگان و شياطين را محو قدرت خود كردند... «شايد اگر عشق را باور مي‌كردند نيازي به كفاره با خون نبود»