تز تازه‌ي مؤلف اين كتاب ضبط و پيوند بين طنز و تراژدي است. او در سه بخش از اين كتاب، با نقل‌ شعرها و حكايت‌هاي قديم و جديد ارتباط نهاني و شگفت‌آور همبسته‌ي طنز و تراژدي را كه نوعي از دو احساسي‌هاي انساني است، نشان مي‌دهد. خرمشاهي از اشعار طنز خود فقط دو نمونه را كه داراي اين ويژگي است، آورده است. ساير مقالات اين كتاب طنزهاي منثور و داستاني اوست كه بعضي از آن‌ها در نشريات گل‌آقا به طبع رسيده است. مولف خود را اهل شهود مي‌داند، اما تاكنون عالما و عامدا كشفي نداشته است، مگر همين پي بردن به رابطه‌ي ”جدلكتيك” بين طنز و تراژدي.