در جايي از نمايش، دوشس در لحظه مرگش خواهد گفت:«با اين مرگ از همه القابم تهي مي‌شوم و به شمايل مردمان در مي‌آيم.» و بدين ترتيب جهان درباره دنياي باروك را يك‌سر به دنياي ما و به سياست مرد پيوند مي‌زند. همان‌گونه كه اين نمايش كوشيده است تا از بر اساس نمايش دوشس ملفي بودن به نمايش «بر اساس دوشس ملفي» بودن تبديل شود و روزگار خود را در پس دربار سالخورده ملفي بجويد، جايي كه درام عاشقانه بر صحنه‌اي انباشته از جنازه‌ها به تاريخي سراسر هول و هراس پيوند خواهد خورد.