مكبث موجزترين، شاعرانه‌ترين، وزين‌ترين و از بهترين تراژدي‌هاي شكسپير است و به نظر برخي منتقدان بهترين اثر او. اگر شكسپير بزرگ‌ترين نمايش‌نامه‌نويس جهان باشد، مكبث در رتبه‌هاي نخست نمايش‌نامه‌هاي جهان قرار مي‌گيرد. اگر جرئت كنيم كه تفسير واحد و موجزي از اين نمايش ارائه دهيم، شايد بتوان گفت كه مكبث نقد خودكامگي است، و روانشناسي، جامعه‌شناسي، فلسفه و حتي بوطيقاي خودكامگي است. شكسپيير در مكبث دوزخي را پيش چشمان ما به نمايش مي‌گذارد كه در آن خودكامگان به مردم خود آزار مي‌دهند، اما خود بيش از همه و پيش از مرگ و در دوره‌ي زمام‌داري‌شان زجر مي‌كشند.