قصه از مدت‌ها پيش از پيدايش سينما وجود داشته و سينما از تمام ديگر هنرها اقتباس كرده تا شيوه‌هاي خودش را براي حكايت كردن داستان‌ها ابداع كند، زيرا واقعيت اين است كه بدون قصه، سينمايي هم در كار نيست. در عوض، قصه سينمايي اساسا براي مثال با قصه ادبي تفاوت دارد. اين اثر به مخالفت با ايده‌هاي پذيرفته‌شده‌اي مي‌پردازد كه غالبا قصه فيلم را به فيلم‌نامه‌اش تقليل مي‌دهند. حال آن كه قصه فيلم در تمام مراحل خلق اثر شكل مي‌گيرد، از جمله فيلم‌برداري و تدوين. قصه در بازي بازيگران تجسم مي‌يابد و به بدن‌هايشان، صداهايشان و تمام مراحل تهيه نوار صوتي بستگي دارد؛ قصه زبان خودش را به كار مي‌برد، به نوبت از حذف به قرينه، فيد به سياهي، فلش‌بك يا فلش‌فوروارد، صداي نريشن، جلوه‌هاي ويژه و... استفاده مي‌كند.